[รีวิว] สรุปข้อคิดจากหนังสือ “น้ำตา อาวรณ์ ละคร ปีศาจ” [เล่มที่ 180 ของปี 2023]

น้ำตา อาวรณ์ ละคร ปีศาจ - PR 2023 11 09 085826 2 - ภาพที่ 1

หนังสือเล่มที่ 180 ของปี 2023 ที่อ่านจบชื่อหนังสือ “น้ำตา อาวรณ์ ละคร ปีศาจ” ผู้เขียน ชย วิวัฒนาพานิช สำนักพิมพ์ พี.เอส/P.S. เป็นบทกวีพิลึกกึ่งสุขกึ่งเศร้า ในโลกใบใหญ่ที่กำลังทรยศเราทุกคนให้ยับเยินบอบช้ำ อย่าพยายามลดแสงสว่างในตัวเอง เพียงเพราะกลัวว่าจะไม่เหมือนความมืดรอบข้าง

เกริ่นนำ

“น้ำตา อาวรณ์ ละคร ปีศาจ” บทกวีพิลึกกึ่งสุขกึ่งเศร้า ในโลกใบใหญ่ที่กำลังทรยศเราทุกคนให้ยับเยินบอบช้ำ รักที่ไม่สมหวัง ฝันหวานอันปร่าขม คุณภาพชีวิตราคาแพง รัฐบาลเส็งเคร็ง ขมวดรวมเป็นความเจ็บปวดของวัยผู้ใหญ่ ที่พรากเอาสีสันสดใสไปจากสนามเด็กเล่นชำรุดของวัยเยาว์ เหลือเพียงซากปรักหักพังของความสนุกและไร้เดียงสาที่ไม่มีใครยื้อเอาไว้ได้ ทั้งหมดดำเนินยาวนานคล้ายนิทานที่ไม่มีวันจบบริบูรณ์ สะท้อนกลับไปมาระหว่างความวูบไหวในร่องรอยของน้ำตา กับความเยือกเย็นของคนที่ถูกฟาดมาแล้วฟาดกลับแบบไม่โกง นี่คือเรื่องราวของแม่มดที่เปราะบาง เจ็บปวด เต้นระบำ ร้องไห้ บุบสลาย ไม่ต่างจากเจ้าหญิงและเจ้าชาย

สรุปข้อคิดจากหนังสือ “น้ำตา อาวรณ์ ละคร ปีศาจ”

ในวันที่คุณเด็ดดอกไม้
เพื่อนำมาประดับเฝ้ามอง
ครอบครองไว้ในแจกัน
คุณทำใจก่อนหรือเปล่า
ว่าหลังจากนั้นมันต้องเหี่ยวเฉาลงทุกวัน

แสนดี และดุร้าย
ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่ต้องเผชิญ
ทั้งหมดคือฉัน

บางความพยายาม
เสมือนการดันทุรังปลายปีนขึ้นไป
ตามความตระหนักงานสูงชันของหน้าผา
เพื่อที่จะลื่นไหลพลัดตกลงมา
ได้รับบาดเจ็บในครั้งแล้วครั้งเล่า

คนที่เขาชอบ
มักรู้สึกใช่โดยไม่ต้องพยายาม
ส่วนคนที่เขาไม่ชอบ
ต่อให้พยายามเอาชนะใจ
เหนื่อยยากแค่ไหน
ก็สูญเปล่าเสมอ

ความสามารถพิเศษของมนุษย์
คือใจสลายได้เป็นหมื่นเป็นแสนครั้ง
โดยไม่ตาย

อยากเป็นหนังสือเล่มนั้น
เล่มที่คุณตามหา
เล่มที่คุณหยิบมาอ่านเมื่อทุกข์ใจ

ระยะทางสองร้อยล้านปีแสง
ยังดูใกล้เกินไป
สำหรับความห่างเหินระหว่างเรา

ความเกลียดชังที่ถูกเกลียดชัง
จะไม่มีความหมาย
เมื่อเราอยู่เพียงลำพังในจักรวาล

อันที่จริงแล้ว
เราอาจไม่ได้อยากตาย
เพียงแค่อยากหายไป
จากชั่วขณะหนึ่งที่กำลังไปเชิญอยู่

ฉันควรกล่าวขอโทษใครไหมนะ
ที่แสดงบทบาทเป็นผู้มีความสุขตลอดเวลาไม่ได้
อดทนต่อเล่ห์กลอุปสรรคบนโลกนี้
ไม่ได้เก่งกาจเท่าไหร่

เรามักสูญเสียตัวตน
ด้วยการยอมสูญเสียเวลาบนโซเชียลมีเดีย
โหยหาการถูกยอมรับอันกลวงเปล่า
ใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละปี
โซเชียลมีเดียกลืนกินฉันจนหมดสิ้น

การที่เราจะเป็นคนดีหรือคนเลว
เรียบร้อยหรือร่าน
ขึ้นอยู่กับการพิพากษา
จากความรู้สึกของผู้ที่ไม่ชอบเราแค่คนเดียว
เป็นสิ่งที่ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่

อย่าพยายามลดแสงสว่างในตัวเอง
เพียงเพราะกลัวว่าจะไม่เหมือน
ความมืดรอบข้าง

ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตให้ใครมาถูกใจ
เพราะฉะนั้น
เลิกตั้งคำถามในตัวของฉัน
หากคุณไม่ยินดีทำความเข้าใจมัน
ตั้งแต่แรก

หากคุณรักการทำลายผู้อื่น
หากคุณไม่เคยพอใจกับชีวิตอันสงบสุข
ฉันก็ขอให้คุณพบเจอแต่ความวุ่นวาย
พบเจอแต่มหันตภัย เคราะห์กรรมร้ายแรง
อย่างไม่มีวันสิ้นสุด
จนกว่าคุณจะหมดลมหายใจ

เราทุกคนมีสิทธิ์ได้เต้นรำ
ตามจังหวะในหัวใจของตัวเอง
โลกใบนี้กำลังร้องเพลง
ไปพร้อมๆ กับที่กำลังพังทลาย

แค่เพียงวันหนึ่งที่แย่
ไม่ได้แปลว่าชีวิตเราจะแย่ตลอดไป

ในสังคมที่ผิดเพี้ยนตลกร้าย
เราต้องมีชีวิต
เพื่อมีชีวิต
และเวียนว่ายกันต่อ

โลกไม่ได้มีเพียงระนาบเดียว
ทุกคนไม่ได้คลานตามกัน
ออกมาจากช่องคลอดเดียว
ไม่ควรโดนกดทับด้วย
ไม้บรรทัดอันเดียว
คอยวัดเปรียบเทียบให้ถูกต้อง
ตามมาตรฐานความงาม
สีผิว รูปร่าง หน้าตา ในแบบเดียวกัน
มนุษย์เราหลากหลายมากกว่านั้น

ช่องทางซื้อหนังสือ

ซื้อได้ที่ (affiliate):
– Shopee: https://shope.ee/1LF03kQ0ai
– Lazada: https://s.lazada.co.th/s.lWoLU?cc